Hoe het allemaal begon...
        

            Ikzelf ben thuis opgegroeid met katten. Weliswaar geen Maine Coons, zelfs helemaal
            geen raskatten, maar doodgewone straatkatten die vaak een traumatiserend verleden
            achter de rug hadden. Ook wilde katten, die heel veel geduld vergden in hun opvoeding
            en socialisatie. Maar steeds werd elke viervoeter met evenveel liefde ontvangen en
            opgevoed.

            Ik heb katten steeds erg fascinerend gevonden, ik kon er als kind al uren naar kijken
            en mee bezig zijn. Hun sierlijke bewegingen, mooie ogen, hun gedragingen, hun erg 
            uiteenlopende karakters,... Maar vooral de onvoorwaardelijke liefde die je ervan
            terugkreeg was onbetaalbaar.
            Hun aanwezigheid was en is nog steeds vanzelfsprekend en zelfs rustgevend voor mij.
            Want een huis is voor mij geen thuis zonder het getrippel van kattenpootjes, een bekende 
            "Miauw" en het trouwe geluid van een spinnende poes die bij jou op schoot ligt.

            Mijn eerste raskat was mijn Persje 'MiniMe'. Haar heb ik gevonden in een kennel toen ze
            6 maanden oud was en voor de 4de keer was gedumpt door haar'baasjes'. Zij kwam uit
            een cattery en was voor verschillende 'redenen' achtergelaten: "Ze verloor te veel haar",
            "Ze kon niet overweg met de hond", "Ik werd zwanger en alle poezen moesten weg", ...
            Kortom, deze mensen verdienden haar niet!
            In het begin was ze erg mager en was ze hgeel veel haar verloren door de stress, maar daar
            is nu helemaal niks meer van te merken! Zij is mijn allerliefste, volslanke diva en een echte
            moederpoes! Ik hoop haar nog vele jaren bij me te hebben...


            Maar omdat zij toen als enigste dame bij ons woonde en haar vaak verveelde, besloten
            we om er een 2de telg bij te nemen. Oorspronkelijk wouden we een poes uit het asiel,
            omdat daar meer dan voldoende sukkeltjes zitten die zeker een nieuwe kans verdienen.
            Maar dit was buiten de Maine Coon gerekend... 

           In mijn zoektocht botste ik op de Maine Coon, het mooiste kattenras dat ik ooit gezien had
           en ik was meteen verkocht. We hebben toen onze 2de dame bij Nancy & Angelo van 
           'Cattery Abesh' geadopteerd, genaamd 'Little Lexi'. Oorspronkelijk was zij het kleinste kitten
           van het nest, maar intussen is zij uitgegroeid tot een erg mooie Maine Coondame! 
           Ze heeft mij helemaal ingepalmd en al menig harten gestolen met haar lieve uitstraling
           en boeiende, nieuwsgierige karakter.

           Daar ik zo onder de indruk was van dit ras ben ik aan wat research begonnen over het
           ontstaan van de Maine Coon en over de negatieve punten van dit ras. Zo ben ik mij verder 
           gaan verdiepen in de (erfelijke) afwijkingen en het voorkomen hiervan. Tot mijn grote
           teleurstelling bleek dat aandoeningen zoals HCM, PKD en heupdysplasie heel vaak
           blijken voor te komen en dat er heel veel van deze lieverds die hiermee rondlopen 
           nog worden gebruikt voor de fok! Het ergste zijn de omstandigheden waarin deze 
           dieren (en niet enkel Maine Coons) moeten leven. Doodziek, helemaal uitgeput, met
           hun kittens in een bakje waar ze hen nog niet in kunnen keren. De dode kittens worden
           gewoon op een hoop gegooid. Ja hoor, zelfs hier in ons eigen landje! Ze hebben niks van
           comfort, geen liefde, geen warmte,... En ze zullen nooit de smaak van enige 'vrijheid'
           kunnen proeven, iets waar elk dier recht op heeft!
           Hoe meer ik hierover ging nadenken, hoe duidelijker mijn besluit werd.
           Ik wou zelf beginnen fokken, in de hoop om zo een positieve bijdrage te leveren aan dit ras!

           En zo zijn we tot dit punt gekomen, het opstarten van mijn eigen cattery.
           Ik besef heel goed dat ik een lange weg zal moeten afleggen, die vaak zal leiden tot
           teleurstelling en tegenslag. Want fokken is niet zo eenvoudig als dat het voor
           sommigen lijkt. 


           Maar opgeven staat niet in mijn woordenboek en er moet echt iets gaan veranderen aan al
           die broodfok. Want de goede fokkers zijn nog steeds in de minderheid. En zoals ik hiermee
           ook wil duidelijk maken, gaat dit mij niet om het geld, maar om de gezondheid van
           deze dieren!


           Elke goede fokker weet immers dat wanneer je het echt goed wil doen, je er amper iets aan
           overhoudt. Want een "mooie" kat kan iedereen fokken, maar er is veel meer dan alleen het 
           uiterlijke... Achter die mooie snoetjes schuilen ook wezens van vlees en bloed,
           die gevoelens en pijn hebben net als wij. En ik prefereer toch een viervoeter met een
           hogere levensverwachting dan gemiddeld 6 jaar. Ze mogen dan niet allemaal de
           'perfecte' oren hebben, het 'perfecte' karakter, het 'perfecte' profiel, ... 
           Wij zijn toch ook niet perfect?

 

       

.
Menu StartpaginaOver onsGeschiedenis van de Maine CoonInformatieOnze ViervoetersPlannenDagboek / NieuwsGastenboekContactLinks